Gili Islands

Terwijl mijn vader en Corrie liggen te chillen op Gili Meno, zijn Lucas en ik op Gili Trawangan. Een paar dagen opsplitsen leek ons een goed idee. Corrie en mijn vader romantisch in een huisje op palen. Lucas en ik feesten op het tropische politieloze party-eiland. Van dat feesten kwam de eerste twee dagen niks. Er kwam overigens de eerste twee dagen ook niks anders. 

We installeerden ons op een strandbed, bleven daar liggen totdat we trek kregen en liepen dan met een handdoekafdruk in onze wangen richting eten. Tot we de derde en laatste dag besloten dat we in ieder geval het hele eiland gezien moesten hebben. Deze heeft namelijk maar een omtrek van 6km2. 

We stapten op een fiets, en rammelden over zandpaden vol kuilen en stenen het eiland over. We kwamen langs een dorpje waar vrouwen de was doen in een teiltje en kinderen zich vermaken met een paar schelpen. De Australische en Nederlandse toeristen die zich maar een paar honderd meter verderop te buit gaan aan cocktails lijken ineens heel ver weg. 

'S middags besloten we te gaan snorkelen en waren beide blij verrast toen we een schildpad ontdekten tussen het dode koraal! Prachtig! We snorkelden en snorkelden tot we, jawel, trek kregen. Terug bij onze bungalow spraken we af met de 27-jarige beheerder om samen de zonsondergang te bekijken. Hij bracht ons bovenop een heuvel met een fantastisch uitzicht, we konden zelfs Bali zien. 

In het donker terug naar de bungalow vertelde hij ons grappige gebeurtenissen uit zijn leven. Hij vertelde over die keer dat hij en zijn vrienden een drol voor een gebakken banaan aanzagen omdat ze zo'n honger hadden, over die keer dat zijn vriend uit een palmboom viel terwijl ze kokosnoten aan het stelen waren en hij bij de klap dacht dat het wel een hele grote kokosnoot moest zijn. Toen hij ons vroeg of wij een grappige belevenis wilden vertellen realiseerden we ons beide dat ons leven zo ontzettend van die van hem verschilt. We spraken hier een hele tijd over en vertelden hem over ons leven en hij over dat van hem.

'S avonds nam hij ons mee naar de maandelijkse Full Moon Party. We voerden hem dronken (dat wil zeggen, we gaven hem drie biertjes en toen was hij dronken), dansten een uurtje en zwalkten terug naar onze bungalow. De volgende dag wees hij naar zijn hart en zei hij dat hij pijn had, we moesten over een paar maanden maar terugkomen. We legden uit dat zelfs onze portemonnee daar niet groot genoeg voor zou zijn.