The last of Java

Zoveel indrukken, zoveel belevenissen (+ twee manfiguren die de laptop confisqueren). Dan schiet het schrijven er wel eens bij in. De laatste keer dat ik schreef zaten we in de trein naar Kalibaru. Daar arriveerden we om 03.30u 's nachts op het station en werden we opgehaald door de Rotterdammer Peter. Hij bracht ons naar zijn guesthouse, een prachtig complex met een nog prachtigere (is dat een woord?) tuin. 

Een oase vol palmbomen, bananenbomen, een zwembad en allerlei boeddhabeelden. Hier konden we de komende drie nachten zeker rustig doorbrengen, dachten we. Totdat we de muezzin hoorden. Deze roept vanaf een minaret van de moskee een aantal keer per dag op tot gebed. Dit zijn we inmiddels gewend en meestal duurt dat een paar minuten. Deze beste man was, leek het wel, de ganze koran aan het voorlezen. Urenlang was hij bezig met iets onverstaanbaars. Gelukkig waren we moe van de treinreis en vielen we uiteindelijk toch in een korte slaap. 

De volgende dag op pad met Sariman. De bewaker/porter/lokale gids van het guesthouse. Hij, in oranje Holland shirt, voorop in stevige pas. We kwamen door rijstvelden, aten suikkerriet zo van het land en bezochten een kleine gula djawa (palmsuiker) fabriek. Onderweg kwamen we nog een paar grote achtvoeters tegen, deze keer genoeg moed om een foto te maken. Zoals onze eerdere gids in Bogor, vond Sariman het ook leuk om ons te pesten door het beest op te pakken. Dat we alle vier als gillende keukenmeiden door het woud renden weerhield hem er niet van om ons dwars door de bush te sturen. En maar goed ook, want het was prachtig. 

Zaterdag op pad met Peter, de eigenaar van het guesthouse. De vriendelijke Rotterdammer die gebukt gaat onder groot verdriet om het verliezen van zijn vrouw. We bezochten samen met hem een grote plantage waar cacao, rubber, koffie en kruidnagel verbouwd en verwerkt wordt. Hij vertelde dat er zo'n 1500 mensen op deze plantage werken. Deze mensen verdienen niet veel, maar hebben een relatief goed leven. Ze krijgen verzorging bij ziekte en bouwen op de plantage aan een klein pensioen. Dat geldt helaas voor de meeste Indonesiërs niet. 

Dit was onze laatste dag op Java, zondagochtend gaan we met een busje naar Padangbai, waar onze boot naar Bali wacht.