De Dingen Die Ons Opvielen

Op het moment van schrijven zitten we in de trein van Yogyakarta naar Kalibaru. Een reis van  drie uur 's middags tot drie uur 's nachts. We kunnen maar kort genieten van de rijstvelden die aan ons voorbijschieten want om vijf uur is het al donker buiten. Mooi de tijd om een blogje te schrijven. Vandaag een algemene, over 'de dingen die ons opvielen'. 

Cebok
Allereerst, iets waar we vanzelfsprekend dag één al mee in aanraking kwamen. Het toilet. Nou is het zo dat Indonesiërs een hurktoilet bezitten, maar de guesthouses meestal een pot zoals wij hem kennen. Het ontbreekt echter vaak wel aan toiletpapier. In plaats daarvan hangt er een soort tuinslang met een kleine douchekop aan het eind. Met rechts houd je de tuinslang vast en met links was je, ja met je blote hand, je billen. Cebok noemen ze dat hier. Daarom eten Indonesiërs niet met hun linkerhand. 

De eerste keer dat ik het probeerde richtte ik niet goed, dus het enige dat schoon achterbleef was de muur achter het toilet. De tweede keer spoot de waterstraal regelrecht mijn broek in. Oefening baart kunst, hoop ik maar.

(Niet mijn enige gevalletje van onhandigheid deze vakantie. Ik zakte al door een ligstoel bij het zwembad, gleed twee keer van een dijkje een blubberig rijstveld in, stapte in het donker bovenop een glibberig dier, liet een wc-rol in de pot vallen, legde mijn handen op een spinnennest en zag een groene peper aan voor een stuk paprika.)

Verkeersmannetjes
Het tweede dat ons opviel zijn de, zoals wij ze noemen, verkeersmannetjes. Bij ieder druk kruispunt of onoverzichtelijke uitrit staat er wel één. Een man met een fluitje die het verkeer regelt en ervoor zorgt dat auto's veilig het kruispunt over komen of veilig een uitrit afrijden. In werkelijkheid is het een wildfluitend om zich heen wuivend mannetje die niet heel veel respect afdwingt bij de overige verkeersdeelnemers. Toch komt er altijd een armpje uit de auto en ontvangt het verkeersmannetje een paar rupiahs. Fascinerend om naar te kijken.

Selemat tidur
Het is niet vreemd als je tijdens een wandeling een handjevol slapende mensen tegenkomt. Becak-rijders die even een dutje doen in hun fiets, mensen die terugkomen van de markt en halverwege op straat in slaap zijn gevallen, beveiligers die nog met de portofoon aan hun mond de ogen sluiten. Het maakt me weeïg, zo aandoenlijk vind ik het om te zien hoe ze als vermoeide baby's zo diep kunnen slapen in deze hectische wereld.

Vuilnisverbranding
De eerste keer dat we ergens een stinkende rookpluim zagen waren we half in paniek in staat om 'brand!' (eerst even opzoeken in onze hoe&wat in het Indonesisch) te roepen en de brandweer te bellen. Totdat we zagen dat er iemand bij een vuur stond die hij bewust aangestoken leek te hebben. Met een stok hield hij de boel wat bij elkaar. De plaatselijke vuilnisverbranding. In elke straat ligt wel een vuilnisbelt die zo nu en dan in de fik gezet wordt. 

Aneka juice
Het beste van allemaal, in elk restaurant of café verkopen ze vers fruitsap! Geen concentraat, geen voorgeperst sap, maar vers geblendeerde mango-, watermeloen-, zuurzak-, ananas-, aardbei- en/of bananensap! Op die ene na die naar penicilline smaakte, zijn ze heerlijk fris en gunnen we onszelf iedere dag zo'n fijn sapje.