Goodbye sweet sweet Indonesia

Bijna wilde ik schrijven: na drie nachten op een tropisch eiland weer terug naar het vasteland. Dom natuurlijk, want Bali is ook gewoon een eiland. Dat vergeet je wel eens hier. Bij de haven wacht Ketut, onze chauffeur, ons op. Ketut, zo wordt ieder vierde kind genoemd hier op Bali. Dat betekent dus dat hij nog drie oudere broers of zussen moet hebben. Hij legt ons uit dat zijn oudste broer al vroeg is overleden en hij deze dus niet gekend heeft. 

Ketut brengt ons naar Jasri, een klein plaatsje aan zee. Hier treffen we een fijn huisje waar we onze laatste vier nachten in Indonesië doorbrengen. In het huisje wacht Kadek ons op, onze huishoudster/kok (kokkin mag volgens Lucas niet meer). Een bescheiden, lieve vrouw die ontzettend lekker kan koken, zo blijkt. 

De eerste dag kookt ze nog niet voor ons, dus Ketut brengt ons naar een restaurant in een nabijgelegen dorpje. De volgende dag start met regen, maar warm is het hier altijd, dus lezen we wat in het prieeltje in de tuin. 'S middags bezoeken we een kleine chocoladefabriek, die toevallig gerund wordt door ene Charlie. Op de enorme schommel die zich bij deze fabriek bevindt wanen we ons weer even kind! 

Dinsdag brengt Ketut ons naar Amed om te gaan snorkelen. We zien honderden vissen en prachtig koraal. We snorkelen tot de contouren van de duikbril in ons voorhoofd gegrift staat en gaan tegen het eind van de middag weer terug naar het huisje. Voor de rest hebben we niks op de planning. 

De laatste dag, het is nog even prachtig weer. We liggen in de tuin, lezen wat en hangen in onze privé-jacuzzi. Kadek heeft heerlijk pittige vis bereid. We overdenken onze reis. Ik realiseer me dat dit voorlopig de laatste avond is dat ik, met het geluid van de golven op de achtergrond, in mijn onderbroek geniet van een authentieke Indonesische maaltijd in de warme buitenlucht.