Hey mister, batik, cheap batik!

Het is alweer een paar dagen geleden dat we de geboortestad van mijn vader verlieten. We zitten inmiddels in Yogyakarta, een minder hectische stad (in vergelijking met Bogor en Bandung) waar mijn oma voor de oorlog nog heeft gewoond. We namen zaterdagochtend de trein vanuit Bandung en reden door prachtig groene rijstvelden die uiteindelijk hetzelfde hypnotiserende effect hadden als schaapjes tellen. Het grootste deel van de reis heb ik slapend doorgebracht en de rest van de familie kon het knikkebollen ook niet tegenhouden. 

Eenmaal in Yogyakarta zagen we direct al dat we in toeristischer gebied waren. We bleken niet meer de enige blanke mensen op aarde te zijn. Moe van de reis, na al dat slapen ja, besloten we niet veel meer te doen. De volgende dag bezochten we een batikfabriek en zagen hoe batik met de hand werd gemaakt. Een, soms wel maandenlang, proces van waxen, verven, koken, waxen, verven, koken. Leuk om te zien, maar het verschil tussen echte batik en de zogenoemde 'Coca Cola batik' is ons nog niet duidelijk.

We liepen verder, op weg naar de vogeltjesmarkt. Een markt waar allerlei, helaas ook beschermde, vogelsoorten worden verkocht. We baanden ons een weg door de honderden geparkeerde scooters en lieten ons opnemen in de naar vogelpoep riekende markt. Honderden vogeltjes, kaalgeplukte kippen en gekleurde kuikens piepten en kakelden alsof hun leven er vanaf hing. Hoe dieper we kwamen hoe erger het werd. Puppy's, kittens, eekhoorntjes, alles was te koop. Genoeg indrukken voor vandaag. Terug naar ons guesthouse. 

Dag 3 in Yogyakarta, het is maandag en we willen het paleis van de sultan bezoeken, de/het kraton. Helaas voor ons is het gesloten vanwege hoog bezoek uit Jakarta. We ontmoetten een gamelanspeler die ons in een becak (fietstaxi) richting de kunstacademie stuurde. Twee mannetjes fietsten ons voor minder dan twee euro de halve stad door. Heuvel op, met een graad of 30. Ik kan er nog niet aan wennen en voelde me een rijke blanke die te lui was om te lopen. Na een batik-art expositie liepen we terug door de hoofdstraat en om de zoveel meter hoorden we "Hey mister, batik, cheap batik!" 

Uitgeput van het wandelen en afwimpelen van verkopers ploffen we neer in een familiecafé naast het waterkasteel van de sultan. We bestellen nasi goreng en gado-gado, de hele familie duikt de keuken in en even later genieten we van een verse maaltijd. Al die rijst komt ons nog steeds niet de neus uit. (Alhoewel Lucas stiekem één keer een hamburger met friet heeft besteld, sshht....)

Vandaag een bezoek aan de Borobudur en de Prambanan! Een chauffeur bracht ons eerst naar de grootste boeddhistische tempel ter wereld, de Borobudur. Met de wijzers van de klok mee lopen we terras voor terras naar de top. Volgens het boeddhisme een stap dichterbij de verlichting. Dan moet je hem alleen wel 7 keer rond, maar we moesten binnen twee uur weer beneden zijn van de chauffer, dus tsja.. Eenmaal beneden bleek het een hele opgave om ons als een baby uit de baarmoeder van souvenirverkopers te persen, maar toen we eenmaal weer lucht kregen waren we blij en onder de indruk van het enorme bouwwerk. 

Als afsluiter naar het grootste hindoe-tempelcomplex van Indonesië, de Prambanan. Een groot gedeelte van de tempel is door de aardbeving in 2006 verwoest, maar alsnog is het ook een indrukwekkende plek. Morgen onze laatste dag in Yogyakarta. We hebben lekker helemaal niks op de planning. Alle vier hebben we een dagje nodig om de indrukken van de afgelopen 11 dagen te verwerken. Soms is het vermoeiend en heftig om rustig te blijven in de hectiek van dit land. Gelukkig is het meestal mooi en genieten we van de uitzichten, het leven buiten en natuurlijk
het eten!