Mr. Gary

De kolonie mieren waar ik het de laatste keer over had is inmiddels uitgebreid met Tjitjaks (gekko's), spinnen, vleermuizen en heule grote kevers. Dat we een heleboel, voor ons onbekende, beestjes zouden tegenkomen in Indonesië dat wisten we. We wennen er al aan, maar gillen/springen/rennen schrikken doen we toch ook wel een beetje. Behalve papa, die niet. Die is heel stoer. 

De tjitjaks zijn lief. Ze komen tevoorschijn als het begint te schemeren. Ze trippelen overal over de muren en op het plafond, maar komen nooit bij ons in de buurt. Dan heb je de vleermuizen. Ook die worden actief tijdens de schemering, ze vliegen hysterisch langs en over ons balkon. Ook die zijn niet erg, want die raken je nooit. De kever, die is minder leuk. Hij is namelijk zo groot als een pingpongbal en heeft enorme scharen. Hij blijft maar terugkomen en vloog vandaag al tegen Lucas zijn kop. Mijn vader stuurt hem gelukkig steeds weg met de deurmat. 

Dan de spinnen. De grootste die we tot nu toe hebben gezien is zo groot als mijn hand! Mijn hand! Hij hing tussen twee bomen en toen ik hem zag schrok ik. Onze gids Dari, met wie we op dat moment een wandeling maakten, moest een beetje lachen. Hij bleef maar zeggen 'no poison, no poison' en gaf het enorme beest een aai. Zelfs mijn teenharen gingen recht overeind. Ik probeerde uit te leggen dat ik nog nooit zo'n grote spin had gezien en het me niet uitmaakte of hij giftig was of niet, ik zou het dier toch nooit van mijn leven aanraken. Hij leek maar niet te begrijpen dat we schrokken van die labah-labah die niet gevaarlijk was. 

Tijdens de wandeling kwamen we door een echte Kampung. Een heel klein Indonesisch dorpje, of eigenlijk meer een groepje hele kleine huizen bij elkaar. We kochten aan de straat wat snoep voor de kinderen daar. Die hadden vakantie en kwamen lachend op ons afgerend. Het Engelse woord 'candy' kenden ze maar al te goed. We liepen door naar de sawa's, de rijstvelden (waar Corrie en ik nog in wegzakten waardoor de gids bijna in zijn broek plaste van het lachen), en zagen onderweg bananen, papaya's, chilipepers, citroengras en boontjes in groei. 

Wandelen was ook het motto van vandaag. De botanische tuin is de grootste bezienswaardigheid van Bogor. Aldaar bleken wij voor de Indonesiërs een bezienswaardigheid. De mensen draaiden hun hoofd om, keken omhoog (naar Lucas, want reusachtig hier) en zwaaiden naar ons. Vlak voordat we een wiebelende hangbrug over wilden riep een meisje 'miss, picture' naar mij en ik dacht dat ik een foto van haar moest maken. Het omgekeerde was het geval, ze wilde met mij op de foto. En niet alleen zij, nog een tiental schoolkinderen. Met mijn rode, bezweette hoofd gaf ik ze mijn beste ongemakkelijke glimlach. 

Na de tuin moesten we even naar het treinstation, om kaartjes te kopen, wat achteraf gezien helemaal niet kon. Foutje, bedankt. We hebben de weg er naar toe lopend afgelegd en zagen onderweg het stadse Indonesië. Alles wat je maar kan bedenken kwamen we tegen, alles behalve toeristen. Papa keek wat twijfelachtig naar de drukke weg die we moesten oversteken en vroeg zich de eerste keer af hoe we in godsnaam aan de overkant kwamen. De keren daarna liep hij als een volleerde Indo al wuivend naar de auto's de straat over. Gewoon doen. 

In een grote shoppingmall dronken we cola en wachtten we op onze chauffeur. Corrie en ik wilden even winkelen en papa en Lucas sjokten achter ons aan. Een aantal schoolmeisjes begonnen te lachen naar Lucas en konden hun ogen niet van die lange Orang Blanda afhouden. Ze giechelden en riepen hem na: "Goodbye Mister Gary!" 

We hebben nog steeds geen idee wat dat betekent...

(In tegenstelling tot het centrum van Bogor kwamen we wel wat Orang Blanda's tegen in het Guesthouse. Tijdens het eten kwamen twee Hollanders binnen en Lucas dacht voor 80% zeker te weten dat het zijn oude leraar van het Friesland College was. Dat bleek ook zo. Toen het stel verderop hoorde dat we over het Friesland College praatten riep de vrouw; daar werk ik ook! Acht Leeuwarders die elkaar ontmoetten in een klein guesthouse in een dorpje genaamd Happy Village, what are the odds?)