We found the roots!

Gister voelde ik voor het eerst iets wat men denk ik een cultuurshock noemt. Ik hing een beetje met mijn hoofd uit het raam van de taxi en terwijl mijn longen zich vulden met uitlaatgassen realiseerde ik mij dat ik naar een wereld keek die zo ver bij die van mij vandaan ligt. Overal mensen, overal armoede en overal vuil. Je ondergaat het als je hier bent, want het hoort bij dit land, het is het leven van de mensen hier. Even wist ik niet wat ik moest voelen of denken.

We waren onderweg naar de Tangkuban Perahu, een actieve vulkaan ten Noorden van Bandung. Eenmaal daar bleken we niet de enigen, half Bandung was namelijk vrij in verband met een feestdag. Een lokale gids begeleidde ons naar een krater waarin we lavasteen, zwavel en een kokend hete geiser bekeken. Van de overige 5 gidsen die steeds al met ons meeliepen hebben we veel te dure souvenirs gekocht. Nee zeggen vinden we heel moeilijk hier, maar dat leren we wel. 

De chauffeur bracht ons later via groene theeplantages naar een park met heetwaterbronnen. We hadden zwemkleding meegenomen, maar zwemmen kwam er niet van. Het stikte er van de mensen, vanwege die feestdag dus, en zodoende kon je over de hoofden lopen. Iedereen zwom trouwens in t-shirt en korte broek, dus ik sloeg ook volledig de plank mis met mijn felgekleurde bikini'tje.  

Vandaag een spannende dag! Het bezoek aan Jalan Sirnasari 3, het huis waar mijn vader tot zijn 7e heeft gewoond. We waren er gister al even om een briefje af te geven voor de huidige bewoonster, juffrouw (geen mevrouw hoor!) de Vries. Toen konden we alleen de voorgevel  zien vanachter een groot hek. Ze belde later en wilde ons vandaag graag ontvangen. Een eenzame lieve vrouw die ons heel hartelijk begroette met een tafel vol lekkere hapjes. Ze vond mijn vader een hele knappe man en leek te genieten van ons bezoek. Ze vertelde dat ze helemaal alleen was, haar kinderen en man was ze verloren.

Na een kop thee en teveel lekkers ("aduh, nemen ja") liepen we naar de tuin. Achter het huis was een personeelsverblijf en mijn vader dacht te herinneren dat ze daar vroeger woonden. Juffrouw de Vries wees naar het bijhuis aan de zijkant en vertelde dat Margriet (mijn tante, mijn vaders zus) zei dat ze daar hadden gewoond. Ineens zag ik de herkenning in mijn vaders ogen, nu wist hij het weer! Dat was inderdaad hun huis. Een mooi moment en ook voor Lucas en mij bijzonder om te zien. 

We mochten niet weg zonder drie zoenen en twee tassen vol pisang goreng en andere zoetigheden. Over een paar jaar moesten we maar weer terugkomen. 

- Stephanie

Ja,eindelijk na meer dan 56 jaar weer terug naar het huis waar ik van mijn geboorte tot mijn 7e jaar heb gewoond.
Het was toch een aparte gewaarwording,niet dat ik nog veel van kan herinneren,maar het idee dat ik er ben,is toch heel byzonder.
In mijn gedachte was het huis waar we woonden recht tegenover de oprit,maar in werkelijkheid zat het tegen het hoofdgebouw aangebouwd en zoals Stephanie al verwoorde kwam uiteindelijk bij mij de herinnering,dat we daar moeten hebben gewoond.
Kon toen weer de slaapkamer van mijn broers  voor de geest halen.
Wat ik me kan herinneren is,dat er een grote haag tussen de buren en ons huis was,maar dat er nu een muur van wel 3 meter hoog met prikkeldraad staat.
De straat is in mijn ogen smal,terwijl het vroeger veel breder was.
Al met al is het een goed idee geweest van Stephanie en Lucas om naar mijn roots te gaan,zodat ook zij kunnen zien waar hun vader gewoond heeft en zijn jeugd heeft doorgebracht.

- Loet,